Szczesliwie przejechalem z gwinejskiej wioski z powrotem do Gambii. Podroz trwala niemalze trzy doby. Po 6 godzinnym oczekiwaniu na zapelnienie sie samochodu wyruszylem z Kouroussy do bedacego rozjazdem Mamu. Po drodze bardzo zintegrowalem sie z siedzaca obok mnie ludnoscia – kiedy zapadl zmrok zmeczona calodziennym opiekowaniem sie swoim dwu/trzy letnim synem mama, poprosila mnie o pomoc. Ja jako ze lubie pomagac a z dziecmi nie miewam wiekszych problemow, zgodzilem sie potrzymac malucha – final byl taki, ze mama i maly smacznie sobie spali, a ja przejety swoja rola ani nie zmruzlem oka ;P – coz przynajmniej przez chwile poczulem trud troszczacego sie o dziecko rodzica.

W Mamu wyladowalem o 2 w nocy – bylo totalnie ciemno i nieznajomo, na szczescie niemalze od razu podszedl do mnie jakis kierowca, oczekujacy na pasazerow (tutaj na dalekie dystansy samochod musi byc pelny po brzegi, i dopiero rusza – czasem zdarzaja sie pasazerowie nawet na dachu). Nieco przestraszony ale ostrozny i czujny, przespalem sie do rana w samochodzie. Kierowca mial chyba niezle cisnienie na kase, bo od rana mimo, ze bylo nas juz czworo plus kierowca (w malym peugeocie) jezdzil jak poparzony i szukal na sile dodatkowych pasazerow. Coz bylo robic, milczacy ale wcale niezadowolony i zmeczony cierpliwie czekalem. Na szczescie po kilku rundkach, inni pasazerowie zaczeli sie rowniez stresowac ta niezdrowa sytuacja. Wspolnie zaczelismy protestowac, ze jesli gosc nie ruszy w droge, wszyscy opuszczamy samochod i szukamy innego. Tak tez sie stalo. solidarnie *przycinelismy kierowce do kierownicy* ;-P i nakazalismy odstawic nas na parking skad nas odebral. Nie minela godzina, zaladowani po brzegi z dachem wlacznie (na szczescie duzym kombi) ruszylismy w droge.

Podroz byla bajeczna i malownicza – dopiero wstawal dzien i okazalo sie ze wjezdzamy w Gwinejskie gory – Futah Djallo. W Labe znalazlem sie popoludniu, po dotarciu na dworzec, okazalo sie ze mam szczescie bo akurat bylo ostatnie miejsce w samochodzie do Gambii Dalsza droga byla niczym rajd Paryz – Dakar Wjechalismy w Wyzsze partie gor, gdzie juz nie bylo asfaltu, tylko naturka i serpentyny . Kierowca nie mial litosci dla samochodu i trzeba przyznac, ze wyraznie mozna bylo odczuc, ze zna ta trase i wie co robi. W gorach byl tylko jeden postoj w jakiejs wiosce – mialem przyjemnosc pojesc pysznych Mango niemalze z drzewa (w gorach byly juz dojrzale i slodziuchne), widzialem kilka razy szczesliwie baraszkujace malpy i raz dzikiego kota podobnego do Serwala, ale tu nie jestem w stu procentach pewien, czy to wdokladnie tej kocur. W kazdym razie moja dusza zostala nakarmiona widokiem bajecznych gorek i dzikich zwierzakaow, w swoim naturalnym otoczeniu – goraco polecam wszystkim wybierajacym sie do Czarnej Afryki te gorki. W nocy wyladowalismy na granicy Gwinei z Senegalem, gdzie przespalismy do rana.

Bez zadnych komplikacji przejechalismy Senegal i po kilku godzinach wyladowalismy na granicy z Gambia. Na granicy konkretna trzepanka bagazy i powtorka z rozrywki w cyklu: *ja i afrykanscy zolnierze*. Zaprawiony poprzednimi doswiadczeniami czesc swoich militarnych ubranek zostawilem do pracy w buszu kowalowi Nundjarze, jedna kurtke obszylem kolorowymi materialami na pamietke pobytu i ekscesow, a spodnie na ktorych najbardziej mi zalezalo schowalem na dnie plecaka. Niestety jednemu z szukajacych prezentow zolnierzy, spodobaly sie amerykanskie M-65 i po kilkudziesieciominutowej pertraktacji zostalem postawiony przed propozycja nie do odrzucenia – jesli chce odzyskac swoje spodnie, moge to zrobic ale musze cofnac sie z powrotem Senegalu, bo w ich kraju nie moge nawet w plecaku miec takiego sprzetu. Nauczka na przyszlosc: zadnych militarnych ciuchow do Afryki nastepnym razem – do pustynnych butow nikt sie nie przyczepil, moze dlatego ze mialem je na nogach i gorna ich czesc byla zakryta spodniami, do worka transportowego i plecaka w plamy na szczescie sie nikt nie uczepil . Zly jak osa z powodu zolnierzy wyszukujacych wciaz nowe powody zeby cos wyciagnac od bialasa ruszylem w dalsza droge.

Nastepna i juz ostatnia przesiadka czekala mnie w Base. Tam kierowca z Gwineii znalazl samochod do Banjulu, zaplacil za pasazerow udajacych sie w dalsza droge drugiemu kierowcy (w Gwineii oplacilem cala podroz) i rozpoczalem kolejne czekanie na komplet ;P W Gambii na szczescie samochody biora tylu pasazerow ile dowod rejestracyjny nakazuje. W drodze przez cala Gambie mielismy z 20 kontroli policyjno-wojskowych (rzad lata bezrobocie obsadzajac ludzi w armi – zolnierze utrzymuja sie glownie z lapowek). Po drodze do Banujlu mijalismy gambijski park narodowy, w ktorym zyje masa kolorowych ptaszkow widocznych nawet z samochodu, oraz hipopotamy i krokodyle (nastepnym razem nie omieszkam go odwiedzic). Podroz zakonczyla sie ok 20 – jak to czesto bywa w Afryczce, okazalo sie, ze nie wysiadam w Banjulu jak zaplacilem i prosilem a w wiosce po drugiej stronie rzeki Gambia. Na szczescie (czasem to naprawde meczy) bialy w Afryce rzadko bywa sam, bo zawsze znajdzie sie ktos, kto zechce pomoc lub cos sprzedac ;P. Jakis uprzejmy mlody chlopak zaprowadzil mnie na przystan promu na druga strone rzeki – to niesamowite, gdyz rzeka w tym miejscu ma 5-7 kilometrow, co wyglada jak jakies wielkie jezioro. Nieco spanikowany nadchodzaca noca, po wsiadnieciu na prom zaczepialem ludzi w celu zidentyfikowania drogi, ktora musze przebyc aby dostac sie na miejsce mojego kwaterunku. Zeby bylo ciekawiej, pod koniec podrozy mialem juz bardzo malo pieniedzy i nie moglem sie szarpnac na taksi, ktore na nasze kosztowalo jednyne 20 zlotych (w tym wypadku to bylo az dwadziescia ;P). Jakims trafem poznalem jakiegos przyjaznego luda, ktory zalatwil mi tani transport nieopodal miejsca docelowego – udalo sie za 50 Dallasi (okolo 5 zlotych). Po wyladowaniu w Serekundzie, zadzwonilem po najstarszego z synow Mawdo, Youssoufa i moja pierwsza samotna podroz dobiegla konca.

Okazalo sie, ze wcale nie tak trudno poruszac sie po Afryce, trzeba tylko cieprliwosci i wiary, oczywiscie kaski i wskazane komunikowac sie przynajmniej po Angielsku, choc ten w Gwineii bywa rzadkoscia, a najlepiej po francusku – z moim slabym francuskim jakos dalem rade i mam motywacje, zeby zaczac porzadnie sie brac za ten jezyk. Troche sie osluchalem i nabralem checi a raczej nie zamierzam, zeby ta podroz byla moja ostatnia. Tesknie za Gwinea a najbardziej za wiejskim spokojem i dundunami. Poki co mieszkam znow w domu Panstwa Suso (Przyp. tam gdzie bylismy na poczatku wyprawy.  post pt Zycie w domu Mawdo), gdzie staram sie nauczyc obslugiwac swoj kolejny cel w mojej muzycznej podrozy – Balafon.

Za poltorej tygodnia koniec mojej podrozy, reszta ekipy powoli daje znac o powrocie, Przede mna jeszcze kilkudniowa wizyta w stolicy Senegalu Dakarze. Zdjecia w AfroGalerii maks tydzien po powrocie. pozdrawiam

Schronienie, wikt i opierunek, oraz profesjonalna obsluge muzyczna zapewnil nam Nundiarah Kurumah – kowal i muzyk z urodzenia, ktorego cztery lata temu wynalezli Darek ze Slawkiem, za sprawa ktorych odwazylem sie na niniejsza afrykanska wyprawe (watpie zebym wbral sie na czarny lad bez kogos kto juz posiada jakies doswiadczenie w tej materii).

Tym czasem wracam do Koumany, za trzy dni jade do LAbe, ska wyrusze z powrotem do Sukuty w Gambii.

pozdrawiam Wassa Wassa Wassa

Dostep do internetu dosc dobry, choc lacze bardzo wolne, w porownaniu do naszego polskiego, stad moje rzadkie wpisy na bloga (druga sprawa, czesto zdarza mi sie zapominac o komunikacji z Europa – tyle tu ciekawszych rzeczy do ogarniania niz sleczenie na komputerze ). Ladowanie zdjec z aparatu, niestety wydaje sie niemozliwe, gdyz trwa to bardzo dlugo i jesli wczesniej komputer nie rozlaczy z jakis nie znanych mi powodow mozna uznac to za cud Fotki wrzuce, jesli znajde jakas sprawniej dzialajaca kafejke lub dopiero po powrocie – w kazdym razie aparat mam zawsze przy sobie, tematow do zdjec rowniez nie brakuje

Tymczasem wracam do swojego afrykanskiego rytmu. Do nastepnego. Wassa Wassa Wassa

Okolo 50km od celu, doslownie 3 minuty po kolejnej, nie zlicze ktorej kontroli dokumentow i portfela kierowcy ;P znow zostalismy zatrzymani. Policjant zarzadal abym wysiadl z samochodu, gdyz spodnie wojskowe, ktore mam na sobie sa w Gwinei nielegalne ;P . Mundurowy oczekiwal zapewne finansowego usprawiedliwienia, straszac mnie wiezieniem i sklaniajac do przebrania sie w inne pantalony. Bedac przekonanym o skonfiskowaniu mojego wdzianka, sciagajac je  na zapleczu policyjnym, wydarlem kieszenie, zeby zaden skorumpowany funkcjonariusz nie nosil moich spodni (zolnierze w gwineii najprawdopodobniej nie maja mundurow narodowych – czesto sie ich widzi w roznego typu mundurach np. amerykanskich ).  W stresujacej sytuacji wspieral mnie Darek, ktory swoim znakomitym francuskim, oraz dyplomacja, probowal cala stresujaca sytuacje. Probowalismy oddac portki w prezencie, jednak nie obeszlo sie bez lapowki. Sytuacja wydawala sie beznadziejna, na szczescie pojawil sie jakis oficer. Nakazal oddac pantalony i puscic nas wolno za co przytulil 1000 frankow gwinejskich (ok. 4zl) ;P. Duzo nerwow i tlumaczenia w zasadzie o nic. Jednak Jah wciaz nad nami czowa i jest prezydentem ;P.

tym czasem od dzis zaczelismy warsztaty i jestesmy zdroawi i zadowoleni. Wkrotce cd.

*3 Waraka – herbatka po zaparzeniu nosi nazwe Ataja. Po zaparzenie rozlewana jest do malych kieliszkow i przelewana z jednego do drugiego aby ja szybciej ostudzic.

*4 Jedzenie z jednego naczynia w Afryce, jest wyrazem wzajemnego zycia i szacunku, warto wiedziec ze je sie tylko prawa reka (lewa sluzy do podcierania sie, przy czym, nie zawsze pod reka jest papier toaletowy)

Dzieki wczesniejszemu przybyciu Slawka do Gambii, mieszkamy w tej chwili u rodziny Griot*2 Mawdo Suso – muzyka z urodzenia grajacego na balafonie. Rodzinka liczy bagatela 18 dzieci, dwie zony i wyzej wymienionego dumnego tate muzyka, przy czym wiekszosc dzieci gra na instrumentach, tanczy i/lub spiewa, co tworzy nam codzien niesamowita rodzinnie-muzyczna energie.

*1 Sukuta – dzielnica Banujlu, stolicy Gambii

*2 Griot – tytul nadawany muzykom grajacym na instrumentach melodycznych jak np. Balafon czy Kora, w tradycji z pokolenia na pokolenie